Першыя друкаваныя творы глускай паэткі Любові Ляпко пачалі з’яўляцца на старонках раённай газеты яшчэ ў 1974 годзе, затым друкаваліся ў газетах “Чырвоная зорка”, “Знамя юности”, “Літаратура і мастацтва”, іншых рэспубліканскіх часопісах і газетах. Лепшыя вершы знайшлі сваё месца ў калектыўных зборніках “Галасы Прыдняпроўя”, “Дняпроўскія хвалі”, “Першацвет”, “З надзеяй, верай і любоўю”. Любоў Ляпко тройчы была ўдзельніцай рэспубліканскіх з’ездаў маладых пісьменнікаў.

Вось як дакладна характарызаваў у свой час паэтычную натуру Любові паэт Сяргей Грахоўскі, які апекаваў яе і дапамагаў на пачатку літаратурнага шляху: “Люба — паэтка ад нараджэння, па душэўнай неабходнасці, яна з тых, што не могуць не пісаць. Яе не бянтэжаць няўдачы і жыццёвыя складанасці, бо паэзія — чалавечая сутнасць, унутраная патрэба выказваць перажытае, набалелае, радаснае і трывожнае, што рупіць і не дае спакою… Люба жыве побач з намі, ходзіць па тых жа вуліцах і сцежках, стаіць у адных чэргах, але вострым зрокам бачыць тое, чаго не прыкмячаюць іншыя”. Па сённяшні дзень Любоў Паўлаўна беражліва захоўвае вершы з праўкамі, унесенымі рукой Грахоўскага, яго лісты.

Яна па-ранейшаму піша, некалькі вершаў сталі песнямі. Так, музыку да яе твораў піша магілёўскі кампазітар Мікола Яцкоў, а некаторыя з песень увайшлі ў рэпертуар На-дзеі Мікуліч. Адна з песень Любові Ляпко стала гімнам абласнога фестывалю сямейнай творчасці “Сузор’е талентаў”, што праходзіць у нашым Глуску.

Гэтая жанчына — сапраўдная энтузіястка, актыўная ўдзельніца шматлікіх конкурсаў. Двойчы ездзі-ла на фестываль гумару ў Аўцюках, станавілася яго лаўрэатам. А гэтай вясною прымала ўдзел у першым абласным фестывалі паэзіі і аўтарскай песні “Пісьмянкоў луг”. Да таго ж яна — кіраўнік літаратурнага клуба “Жывое слова”, у якім займаюцца дзеці рознага ўзросту. Разам са сваімі выхаванцамі Любоў Паўлаўна стварае не толькі вершы і апавяданні, а і шмат цікавых вырабаў робіць сваімі рукамі.

Падрыхтавала А. ПЯТРОВА

Прывітальнае

Ах, лівень! Спеўны і вясёлы,

Не патрывож душы нічым:

Блакітам вочак васільковых,

Мой Глуск, гасцей заваражы!

Спявай, зямля, спявайце, людзі,

Спачыну песням не бываць.

Пакуль жывем —

                     страчацца будзем,

А Глуск умее прывітаць.

Бо суму ў нас няма прапіскі,

Тут вечны рай і вечны спеў.

Далёкі госць — ён самы блізкі,

 А значыць — родныя усе.

Ах, ліпень! Спеўны і гуллівы,

Страчай гасцей у добры час,

Ці ёсць куток яшчэ гасцінней

І прыгажэйшы, як у нас.

На расплеценых косах

На расплеценых косах

Сляды,

              што пракосы.

Палосы,                                                                                                      

                 палосы…

Рук праборлівы почырк

І каса на плячах.

Ды здзіўленне ў вачах.

Бабулі вось-вось шэсцьдзясят,

Косы — палосы жыцця,

А косы па пояс.

Маладосці працяг…

Наказ ад маці

Трымайся, дзяўчынка,

За сонца і неба,

За добрае слова,

За лустачку хлеба.

Трымайся, сцяблінка,

Расці ў божай ласцы.

Будзь добрай, прыгожай,

Як фея у казцы.

Твой заўтрашні дзень

Хай нішто не азмрочыць.

Усмешкі, як цені,

З табою хай крочаць.

Ты скачаш па свеце

Так лёгка-прывольна.

Хай сонейка свеціць

Марынкам і Волькам.

Трымайся, крывінка,

Высокай любові.

Плыві аблачынкай

У пошуках долі.

Каб доля, як птушка,

Лунала ахвотна.

Дзяўчынкі-дачушкі,

Шчаслівых палётаў!

Купаюся ў Пцічы

Як і твае,

Мае вытокі

У той далёкай старане,

Куды ўладна біятокі

Ізноў паклікалі мяне.

(У. Скарынкін)

Купаюся ў Пцічы…

Вылазіць неахвота.

Надрэчны дуб маўчыць —

Уся яго работа.

Пяшчотная рака

З яе бясконцай плынню.

Сячэ ваду рука,

Знікаюць пырскі ў сіні.

Рака — дзівосны цуд.

Рака — ў спрадвечным русле.

О, Пціч!

Свая я тут.

Свайго не адракуся!

Купаюся ў Пцічы…

Нырцам няма падліку.

Надрэчны дуб маўчыць,

Магутны і вялікі.

У ногі б’е шчупак.

Такая асалода!

Мой дзень ракой прапах,

Ды зноў бягу у воду!

***

Спатканні, радасці, сустрэчы…

І пацалункаў незастыўшы хмель.

Згадаўся вечар, самы доўгі вечар

І неба зорная пасцель…

Усё прайшло.

Туман узлёг на сэрцы.

Сівыя пасмы па рацэ плылі.

Кінь, месячык, мне зорнае вядзерца,

І я злаўлю мінулага сляды:

… Адшапацела лета, загулялі ветры

І зніклі пад вясёлкавай дугой.

Як рэхам, пранясецца клічам “Дзе ты?”.

Лепш прамаўчы, калі стаіш з другой.

Гуляюць вяселлі ў Глуску

Гуляюць вяселлі ў Глуску,

І лёгкая зайздрасць бярэ.

Спяваюць сваты “ўпрыкуску”

І дзякуюць шчодрай радне.

Гуляюць вяселлі ў Глуску —

Прысмакі з абодвух бакоў.

…А маці ўсё міласці просяць

Для дочак сваіх і сыноў.

***

Прагноз надвор’я: то сухмень, то дождж.

Пра чалавека: то дабрак, то злодзей.

Ён сёння вораг твой, а заўтра госць.

Прагноз людскі, адкуль бяда прыходзіць?