Назваць аўтаклуб установай ва ўстанове, бадай што, нельга, але тое, што ў клубнай сістэме раёна ён займае асобнае і нават выключнае месца, гэта безумоўна. Выключнае ў сэнсе той выключна важнай ролі, якую ён адыгрывае, дастаўляючы культуру ў масы. — Асноўнымі нашымі гледачамі з’яўляюцца жыхары маланаселеных вёсак раёна, — расказвае загадчыца аўтаклуба Валянціна Сініцына. — Калі ў вёсцы няма магазіна, то тавары людзям дастаўляе аўтамагазін. А калі няма клуба, то чаму б для вяскоўцаў не наладзіць выязны канцэрт? Без яго, вядома, можна абысціся, але ж з песняй жыццё весялей. Калі глядзіш, як па меры выступлення нашых артыстаў у людзей паляпшаецца настрой, з’яўляюцца ўсмешкі, а ў бабулек неяк па-маладому пачынаюць свяціцца вочы, то разумееш, што наша паслуга, паслуга для душы, ім таксама патрэбна. Няхай вёска аддаленая, няхай у ёй ужо зусім нямнога людзей, але ж гэта жывыя людзі, яны некалі былі маладымі, актыўнымі, шмат працавалі і заслужылі да сябе ўвагі і добрых адносін. І сапраўды, калі мы былі на выступленні аўтаклуба ў вёсцы Заракуша, то самі ўпэўніліся ў справядлівасці слоў нашай суразмоўцы. Першым з “Газелі” выйшаў гарманіст Яўген Бабічаў, і адразу па вясковай вуліцы разлілася вясёлая полька, ды такая ўдалая, што адзін з першых гледачоў і старэйшых жыхароў сам не ўтрымаўся і, папрасіўшы бубен, стаў падыгрываць гарманісту. Тым часам на вуліцы стала даволі людна, вясковыя жанчыны, а іх тут большасць, борздзенька пачалі займаць месцы на лаўках, якія прадбачліва вынесла гаспадыня дома сацыяльных паслуг Вера Мікалаеўна Турлыка, і пачаўся канцэрт. Так, сапраўдны канцэрт, як зараз прынята гаварыць, з жывым гукам і жывым выкананнем. Яго разам з загадчыцай і гарманістам забяспечвалі ўдзельнікі агітбрыгады Вікторыя Сініцына і Людміла Якіменка, а таксама баяніст Аляксандр Голуб. Такі склад выканаўцаў, куды час ад часу далучаюцца і іншыя культработнікі, дазваляе рабіць выступленні і цікавымі, і разнастайнымі, і вясёлымі. А ўжо пра выканальніцкае майстэрства і гаварыць не даводзіцца: пра яго высокі ўзровень сведчаць тыя дружныя апладысменты і шчырыя словы падзякі, якімі заўсёды суправаджаюцца такія выязныя канцэрты. Вось так кожны тыдзень, звычайна па чацвяргах, і ездзіць клуб на колах па вёсках, развозячы людзям песню і добры настрой. На адным маршруце бывае па чатыры, пяць выступленняў. Артысты, вядома, стамляюцца, але заўсёды нязменна адчуваюць задавальненне. Як адчуваюць яго ўсе, хто годна выконвае патрэбную справу.

Таццяна ЛУКАШЭВІЧ Фота Сяргея РУДЗІНСКАГА