Кожная пятніца — роднае, сваё. У самы разгар лета згадаем верш Авяр’яна Дзеружынскага пра васількі

Авяр’ян Сафонавіч Дзеружынскі нарадзіўся ў 1919 годзе на Гомельшчыне. Найбольш вядомы як дзіцячы паэт.

Васілёк
Стаіць,
Выглядаючы з жыта,
Як зорачка-знічка
Здалёк,
Што ўпала
Іскрынкай
З блакіту,
Палеткаў краса –
Васілёк.
Калі расцвітае
Цуд гэты,
На полі
Яшчэ гарачэй,
Буяе,
Квітнеецца лета
I фарбы прыроды –
Ярчэй.
Стаіць,
Паглядае з пагорка,
Як зорка
Аднекуль здалёк,
Часцінка
Любімай старонкі,
Часцінка зямлі –
Васілёк.
І некалькі фактаў пра васількі, або як іх яшчэ інакш называюць, валошкі.
У мінулым годзе васілёк быў абраны ў нашай краіне раслінай года. Васількі бываюць не толькі сінімі, але і ружовымі, фіялетавымі і нават белымі. А яшчэ насенне валошак можа самастойна рухацца. Семечка мае чубок з вострымі варсінкамі, якія ў сырое надвор’е скручваюцца, а ў сухое — раскрываюцца. Менавіта такім чынам, накшталт гусеніц, насенне і перамяшчаецца па зямлі.