“Жыццё пражыць — не поле перайсці” — гэтую ісціну спаўна пазнала на сваім лёсе глушчанка Раіса Сямёнаўна Медзвядок

Яна добра памятае, хоць і была тады малая зусім, ваеннае ліхалецце, памятае і дзень вызвалення
Ужо дарослай працавала на торфапрадпрыемстве, а пасля ў будаўнічай арганізацыі — спачатку падсобніцай, а пасля 20 гадоў мулярам.
Раіса Сямёнаўна згадвае:
Будавалі шмат — і школы, і бальніцу, і паліклініку, будынкі райвыканкама, масласыразавода, мэблевай фабрыкі, кінатэатр (той, што раней быў). Калі іду па Глуску, гляджу, то радасна, што гэта зроблена і маімі рукамі.
Хоць і было ў жыцці ўсякае, побач з радасным і добрым— горкае і балючае, Раіса Сямёнаўна — вялікая аптымістка, мудрая і разважлівая жанчына. Расказ пра яе — тут, на glusk.by.

Т. ЛУКАШЭВІЧ