Сёння — дзень нараджэння Сяргея Іванавіча Грахоўскага, паэта, публіцыста, перакладчыка, нашага земляка
І хоць нарадзіўся Сяргей Іванавіч у 1913 годзе ў мястэчку Нобель (на той час Пінскі павет Мінскай губерні, цяпер тэрыторыя Украіны), сваім родным мястэчкам, сваім “гняздом”, сваім “пачаткам” лічыў іменна Глушчыну, куды сям’я пераехала ў 1914-м.
“Смыліць, як на сэрцы насечка, Як самы шчаслівы радок: Мястэчка, мястэчка, мястэчка — Навек дарагі гарадок”, — гэта пра наш Глуск.
Сёння, у дзень нараджэння паэта, давайце згадаем ягоныя вершы. Напрыклад, вось такі:
Сяргей Грахоўскі. Родны кут
(Забыць цябе не маю сілы. Я. Колас)
Даўно ў мяне сталічная прапіска,
Утульны дом, і боль, і радасць тут,
А хатка, дзе гайдалася калыска, —
Адзіны мой і самы родны кут.
За пушчамі, за сінім небакраем —
Мая радня, равеснікі мае.
Іх песня то звініць, то замірае
І мне дасюль спакою не дае.
Ссівелымі за лета палынамі
Да ціхай затуманенай ракі
Ідуць па сцежках, вытаптаных намі,
Узяўшыся за рукі, юнакі.
Тут іх зямля, яны заўсёды дома.
Сыны і дочкі воінаў і ўдоў.
Камбайнеры, сяўцы і аграномы
Праславілі зямлю сваіх дзядоў,
Што некалі гібелі пры лучыне
І мералі абораю загон.
А ў нас прастор, што не абняць вачыма,
І болей Глускі не глухі раён.
Мой родны кут — вытока ўсіх вытокаў,
Перад табой схіляю галаву
І адчуваю сілу родных токаў,
Дзеля цябе працую і жыву.
